۶۶۲.ابراهيم بن زيد گفت... از سعيد جبير شنيدم كه او گف«علامت آنكه من بدانستم كه سورتى تمام شد، آن بودى كه جبرئيل آمدى و در اوّل سورتىِ ديگر بسم اللّه الرحمن الرحيم به من آوردى».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۱۸)

۶۶۳.طلحة بن عبيداللّه روايت كند كه رسول صلى الله عليه«هر كه بسم اللّه الرحمن الرحيم رها كند، چنان باشد كه آيتى از قرآن رها كرده باشد كه اين آيه در امّ الكتاب بر من شمرده اند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۱۹)

۶۶۴.عطا روايت كند از ابوهريره كه رسول صلى الله عليه و«خداى تعالى را صد جزء رحمت است: نود و نه در خزانه غيب رحمت ذخيره كرد و يك جزء بر همه اهل دنيا مفرق كرد هر رحمتى و رأفتى و شفقتى و عطفى كه در جهان هست، از آن يك جزء رحمت است. چون فرداى قيامت باشد، آن جزء پراكنده جمع كند و به آن ضم كند در قيامت خداى تعالى را چندان رحمت باشد كه ابليس طمع در رحمت كند و اگر چه هرگز بدو نرسد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۲۴)

۶۶۵.در خبر است كه رسول صلى الله عليه و آله گفت كه:«چون بنده گويد: الحمدللّه كما هو اهله، فرشتگان از نوشتن باز ايستند، حق تعالى گويد ملائكتي؛ فرشتگان من! چرا اين كه بنده من گفت برو ننوشتى؟ گويند: بار خدايا! ما آن توانيم نوشتن كه دانيم. ما چه دانيم تو اهل چه اى از حمد، جز تو نداند كه سزاوار چه اى از حمد. آنچه او مستحق آن است، تو دانى؛ ما ندانيم».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۱، ص ۲۶)