۱۸۲۱.از رضا عليه السلام روايت كردند از پدرش كاظم، از پإِجْتَمَعَ آلُ مُحَمَّدٍ عليهم السلام عَلَى الجَهْرِ بِبِسْمِ اللّه ِ الرَّحْمنِ الرَّحِيْمِ وَعَلى قَضَاءِ مَا فَاتَ فِي النَّهارِ بِاللَّيْلِ وَعَلى أَنْ يَقُولُوْا فِي أَصْحَابِ النَّبِىِّ عليهم السلام أَحْسَنَ قَوْلٍ.

ترجمه: آل محمّد اجماع كردند بر آنكه آواز بر بايد داشتن به اين آيه، و بر قضاى نماز شب به روز ببايد كردن، و قضاى نماز روز به شب، و در صحابه رسول خير بايد گفتن.

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۱، ص ۲۰)

۱۸۲۲.روايت است از اميرالمؤمنين عليه السلام:أَحْفُوْا الشَّوارِبَ وَأَعْفُوْ اللِّحى.

[ ترجمه: سبيلها را بتراشيد و ريشها را نگهداريد.]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۴۰۶)

۱۸۲۳.حضرت اميرالمؤمنين (صلوات اللّه و سلامه عليه) فرموإِذا وَصَلَتْ إِلَيْكُمْ أَطْرَافُ النِّعَمِ فَلا تَنْفِرُوْا أَقْصَاهَا بِقِلَّةِ الشُّكْرِ لَهَا.
ترجمه: چون اوايل نعمت به شما رسد، آخر آن را مَرمانيد به اندكى شكر كردن.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۳، ص ۲۰۷)

۱۸۲۴.حضرت جعفر بن محمد صادق عليه السلام گفت:أَلرَّحْمنُ خَاصُّ اللَّفْظِ عَامُّ المَعْنَى وَالرَّحِيْمُ عَامُّ اللَّفْظِ خَاصُّ المَعْنَى.