۱۵۶۵.حضرت اميرالمؤمنين على بن ابى طالب (صلوات اللّه وقلم ايشان است و آب دهنش مداد ايشان و آدمى خوض مى كند در آنچه او را به كار نيست و از خداى و از ايشان شرم ندارد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۵، ص ۱۳۶)

۱۵۶۶.ابو أُمامه روايت كرد كه رسول صلى الله عليه و آله«كاتب حسنات بر دست راست مرد باشد، و كاتب سيّئات بر دست چپ مرد، و كاتب حسنات امير است بر كاتب سيّئات. چون مرد حسنتى بكند، كاتب حسنات يكى را ده نويسد و چون سيّئتى كند كاتب سيّئات خواهد تا بنويسد، كاتب حسنات كه امير است، گويد: رها كن او را باشد كه پشيمان شود و استغفارى كند. پس يك دو ساعت رها نكند كه بنويسد تا هفت. آن گه يكى را يكى بنويسند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۵، ص ۱۳۶)

۱۵۶۷.ابو هريره و انس روايت كردند كه رسول صلى الله عليه«هيچ صحيفه بر خداى تعالى عرض نكنند كه در اوّل و آخر او طاعتى و خيرى باشد، الاّ خداى تعالى گويد: من تمامى به آنچه در ميان اين دو طرف است بدو بخشيدم».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۵، ص ۱۳۶)

۱۵۶۸.انس روايت كرد كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«خداى تعالى دو فرشته بر بنده مؤمن موكّل كرد تا عمل او بر وى نويسند. چون بنده را وفات رسد، فرشتگان گويند: بار خدايا! آن بنده اى كه ما موكّل او بوديم، فرمان يافت. چه فرمايى به آسمان شويم؟ حق تعالى گويد: آسمان تمام مملو است از فرشتگان. گويند: بار خدايا! به زمين فرو شويم؟ گويد: زمينها مملو است از فرشتگان من. گويند: بار خدايا! كجا فرمايى؟ گويد: بر سر گور آن بنده مقام كنيد و تسبيح و تهليل گوييد و ثوابش بر او مى نويسيد تا به روز قيامت».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۵، ص ۱۳۷)

۱۵۶۹.روايت است از زِرِّ بن حُبيش از أُبَىِّ كعب كه رسو«هر كه او سوره