۱۳۲۱.صالح بن محمّد روايت كرد از اميرالمؤمنين عليه السلاو گفت: «يا على! چون مؤمنان از پيش خداى باز گردند، فرشتگان به استقبال ايشان آيند با شتران به پالانهاى زر و زمامهاى زر بر مركب حلّه افكنده كه قيمت آن از همه دنيا بيش باشد. هر مؤمن حلّه اى از آن بپوشند و بر مركبى نشينند. مركبان ايشان روى به بهشت نهند. چون به دَر بهشت رسند، فرشتگان به استقبال آيند گويند: «سَلامٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوها خالِدِينَ» [١] ».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۳، ص ۴۹۰)

۱۳۲۲.ابو وائل روايت كرد از عبداللّه مسعود كه او گفت از«أَيَعْجِزُ أَحَدُكُمْ أَنْ يَتَّخِذَ كُلَّ صَباحٍ وَمَسَاءَ عِنْدَاللّه ِ عَهْداً؟ گفت: آيا نتواند از شما كه بامدادى و شبانگاهى به نزديك خداى تعالى عهدى گيرد؟»
گفتند: چگونه؟
گفت: «هر بامداد و شبانگاه بگويد: «اللّهمّ فاطر السماوات والأرض عالم الغيب و الشهادة إنّي أعهد إليك في الحيوة الدنيا بأنّي أشهد أن لا إله إلاّ أنت وحدك لا شريك لك وأنّ محمّداً عبدك ورسولك وأنّك إن تكلنى إلى نفسي تُقَرِّبني من الشرّ وتباعدني من الخير وانّي لا أَثِقُ إلاّ برحمتك فاجعل لى عندك عهداً تُوَفِّيَنَّهُ يوم القيامة إنّك لا تُخلِفُ الميعاد.
چون اين بگويد، مهرى بر او نهند و در زير عرش بنهند. چون روز قيامت باشد، منادى ندا كند: أَيْنَ الَّذِيْنَ لَهُمْ عِنْدَ اللّه ِ عَهْدٌ؛ كجايند آنان كه به نزديك خداى عهد دارند و ايشان را به بهشت برند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۳، ص ۹۱)

۱۳۲۳.ابو اسحاق الشعبى روايت كرد از براء بن عازب كه اوآيه [٤] در شأن