۱۹۹۰.سعيد جبير روايت كند از عبداللّه عبّاس از حضرت اميبرادرم مرا نكشت و من به مرگ خود بمردم. آن گه فرشتگان او را بردند و جايى دفن كردند او را كه كس را بر آن اطلاع نبود».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج؟؟، ص؟؟)

۱۹۹۱.در خبر است كه جماعتى از اهل عراق به نزديك امام زيما آمده ايم تا تو را پرسيم آيتى از آيات قرآن. گفت: آن كدام است؟ گفتند: «ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا مِنْ عِبادِنا» [٢] . اين جمله امّت است؟
گفت: «نه، اگر چنين بودى جمله امّت اهل بهشت بودندى. آيت در ماست اهل البيت». اين سه بار باز گفت.
يكى گفت: يابن رسول اللّه پس ظالم كيست از شما؟
گفت: «حسنات و سيّئاتش راست بود و او به بهشت باشد».
گفت: مقتصد كه باشد؟
گفت: «آنكه در خانه بنشيند و خداى را پرستد تا مرگ به او آمدن، و سابق آن است كه به تيغ بيرون آيد و با سبيل خدا دعوت كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۴، ص ۳۹۰)

۱۹۹۲.از امام جعفر صادق (عليه الصلوة والسلام) پرسيدند،«آيت در اولاد اميرالمؤمنين على (صلوات اللّه وسلامه عليهم) آمد. سابق ائمّه اند و مقتصد آنان كه از ايشان فروترند و ظالم آنان كه گنهكارند از ايشان».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۴، ص ۳۹۰)

۱۹۹۳.از امام جنّ و انس على بن موسى الرضا (عليه آلاف ال«بل خاصّ است در عترت». آن گه گفت: «نمى دانى كه وراثت در ظاهر آيت متعلّق است به گزيدگان». آن گه حجّت آورد بقوله: «وَلَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً وَإِبْراهِيمَ وَجَعَلْنا فِي ذُرِّيَّتِهِمَا النُّبُوَّةَ وَالْكِتابَ فَمِنْهُمْ مُهْتَدٍ وَكَثِيرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ» [٥] .
آن گه گفت: «بهر حال نبوت و كتاب از جمله ايشان در مهتديان باشد دون فاسقان».