۱۳۱۴.مجاهد گفت:جبرئيل روزى چند باز ايستاد و به نزد رسول نمى آمد. چون بيامد، رسول عليه السلام گفت: «ما حبسك عنّا؛ تو را چه باز داشت از ما؟ گفت: چگونه آيم و در قوم تو كسان هستند كه ناخن نمى گيرند و سبلت نمى پيرايند و مسواك نمى كنند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۳، ص ۴۸۱)

۱۳۱۵.به خبر ابو هريره كه او روايت كرد از رسول عليه الس«هيچ مؤمن نباشد كه او را سه فرزند بميرد و الاّ او در دوزخ بيش از آن نماند كه تحملة القسم باشد؛ چندان كه سوگند راست شود».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۳، ص ۴۸۵)

۱۳۱۶.خبرى ديگر از حفصه روايت كردند كه او گفت:رسول عليه السلام گفت: «اميدوارم كه هيچ كس از آنان كه به بدر و حديبيّة حاضر بودند، به دوزخ نشوند».
حفصه گفت: يا رسول اللّه ! پس اين آيت «وَإِنْ مِنْكُمْ إِلاّ وارِدُها» [٤] چيست؟
گفت: «نبينى كه خداى مى گويد: «ثُمَّ نُنَجِّي الَّذِينَ اتَّقَوْا...» [٥] ».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٦] ، ج ۳، ص ۴۸۶)

۱۳۱۷.يعلى بن منبّه روايت كرد از رسول عليه السلام كه او«دوزخ روز قيامت گويد: جز يا مؤمن فانّ نورك أَطفئَ لهبى؛ نيك بگذار اى مؤمن كه نور تو درفش آتش من بنشاند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٧] ، ج ۳، ص ۴۸۶)

۱۳۱۸.انس مالك روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت:«روز قيامت از دوزخ بيارند آن را كه او لا اله الاّ اللّه گفته باشد و در دلش مقدار جوى ايمان باشد. آن گه از دوزخ بيارند آن را كه گفته باشد لا اله الاّ اللّه و در دلش مثقال ذرّه خير باشد».

(تفسير ابوالفتوح