۱۶۵۳.انس مالك روايت كرد كه يك روز رسول صلى الله عليه وشوند. من گفتم: يا جبرئيل! غرفه هاى ايشان از چه باشد؟ گفت: از لؤلؤ سفيد و از ياقوت سرخ و زمرّد سبز، درها بر او گشاده، و جويها در آن روان، و هر كس با جفت خود حاضر».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۵، ص ۳۲۴ ـ ۳۲۵)

۱۶۵۴.انس مالك روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله گف«شب آدينه و روز آدينه بيست و چهار ساعت است در هر ساعتى خداى را سيصد هزار آزاد كرده باشد از آتش دوزخ».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢]
، ج ۵، ص ۳۲۵)

۱۶۵۵.رسول صلى الله عليه و آله گفت:«خداى تعالى را درى است مجوّف در بهشت كه هيچ پيغمبر مرسل و هيچ فرشته مقرّب ديده نيست. چون روز آدينه باشد، خداى تعالى گويد: سخن گوى. او گويد: «قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ» [٣] من امّة محمّد صلى الله عليه و آله كه بر ذكر خداى معتكف باشند و فرايض او گزارند. آن گه فرشته را بفرستد به گور من تا گويد بشارت باد تو را كه خداى تعالى را در روز آدينه سه نظر باشد به امّت تو، در هر نظرى شصت هزار گناهكار را بيامرزد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۵، ص ۳۲۵)

۱۶۵۶.ابوذر غفارى روايت كند كه رسول صلى الله عليه و آله«چون روز آدينه باشد، خداى تعالى فرشتگان را بفرستد با قلمهاى زر و كاغذهاى سيم. بيايند بر در مسجدها بايستند و نام آنان كه به مسجد آدينه مى آيند، مى نويسند. چون هفتاد مرد را نام بنويسند، گويند اينان به عدد آن هفتاد كس اند كه موسى بر گزيد از امّت خود. آن گه فرشتگان در ميان صفها شوند و تفقّد كنند آنان را كه حاضر نباشند. گويند: فلان كجاست؟ گويند: بيمار است. گويند: خدايا شفايش ده كه او نماز آدينه به پاى دارد. گويند: فلان كجاست؟ گويند: بمرد. گويند: خدايا بيامرز او را كه نماز آدينه به پاى داشت».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۵، ص ۳۲۵)