۱۷۶۸.عبداللّه عبّاس گفت:از رسول صلى الله عليه و آله شنيدم كه گفت: «چون شب قدر باشد، خداى تعالى جبرئيل را گويد با كوكبه فرشتگان به زمين رود، او لواى سبز دارد و لو ابر بام كعبه زند و او را سيصد هزار پَر باشد. دو پَر است كه جز اين شب باز نكند. اين پَرها را برافراشد، از مشرق تا به مغرب بپوشد. آن فرشتگان مى روند در هر جاى و سلام مى كنند بر قائمى و قاعدى و نماز كنى و ذاكرى، و دست در دست ايشان مى نهند و بر دعاى ايشان آمين مى كنند. چون صبح برآيد، جبرئيل ندا كند كه خداى تعالى با حوائج امّت محمّد صلى الله عليه و آله چه كرد؟ گويند: نظر كرد به ايشان و ايشان را بيامرزند و عفو كرد، الاّ چهار كسى: مدمن خمر را، و آن را كه عاق باشد در مادر و پدر، و قاطع رحم را، و جاودگر را».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۵، ص ۵۶۲)

۱۷۶۹.روايت است از سعيد مسيّب از ابو درداء كه رسول صلى«اگر مردمان بدانستندى كه در اين سوره چه منتقبت و فضيلت است، اهل و مال رها كردندى و اين سوره بياموختندى».
مردى از خزاعه گفت: يا رسول اللّه بگو تا در اين سوره چه ثواب بود خواننده را؟
رسول صلى الله عليه و آله گفت: «اين سورتى است كه هيچ منافق نخواند و نه آن كسى كه در دل او شكّى باشد». آن گه گفت: «به خداى تعالى كه فرشتگان مقرّب اين سوره خوانند، از آن گه كه خداى فرو فرستاد و از قرائت اين سوره فاتر نشوند و هيچ بنده نباشد كه سوره بخواند به شب و الاّ خداى تعالى فرشتگان را بفرستد تا او را نگاه دارند در دين و دنيا و او را دعا كنند به رحمت و مغفرت. اگر به روز بخواند، چندان ثواب