۱۴۸۶.ابو سعيد خدرى روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آما گفتيم: يا رسول اللّه ! آن منازل انبياء باشد كه كس به درجه ايشان نرسد؟
گفت: «لابل مؤمنانى اند كه به خداى و رسول او ايمان دارند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۴، ص ۴۸۳ ـ ۴۸۴)

۱۴۸۷.ابو سعيد خدرى روايت كرد كه رسول صلى الله عليه و آ«حاجت به نزديك سهل جانبان امّت من طلب كنيد كه خداى مى گويد كه من رحمت خود در دلهاى ايشان نهاده ام و از سخت دلان طلب مكنيد كه من سختى خود در ايشان نهاده ام».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۴، ص ۴۸۶)

۱۴۸۸.عباس بن عبدالمطلب روايت كرد كه رسول صلى الله عليه«چون پوست بنده از ذكر خداى بلرزد، خداى تعالى تن او بر آتش دوزخ حرام كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۴، ص ۴۸۷)

۱۴۸۹.عباس بن عبدالمطلب روايت كرد كه رسول صلى الله عليه«چون پوست بنده از ذكر خداى بلرزد، گناه از او بريزد؛ چنان كه برگ از درخت».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۴، ص ۴۸۷)

۱۴۹۰.ابو هريره روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله گ«دانيد كه مفلسان امّت من كه باشند؟»
گفتيم كه آنان كه مال ندارند.
گفت: «نه، مفلسان امّت من آنان باشند كه در دنيا ظلم كنند بر مردمان: اين را بزنند و آن را دشنام دهند و مال ايشان بستانند و فرداى قيامت چون مظالم خواهند و آنجا زر و سيم نباشد، حسنات ظالم گيرند و به مظلوم دهند تا او مفلس بماند، با سيّئات به دوزخ برند او را».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۴، ص ۴۸۹)