۵۹۱.أَلمُؤمِنُ كَيِّسٌ فَطِنٌ حَذِرٌ وَقَّافٌ مُثبِتُ لا يَعجَلُ عالِمٌ وَرِعٌ وَالمُنافِقُ هُمَزَةٌ لُمَزَةٌ حُطَمَةٌ كَحاطِبِ اللَّيلِ لا يُبالِي مِن أَينَ يَكسِبُ وَفِيما يُنفِقُ.

ترجمه: مؤمن زيرك است و حذر كننده و ساكن و بر جاى و شتابزدگى نكد و عالم و پارسا باشد؛ و منافق غيّاب و غمّاز و شكننده باشد، چون كسى كه به شب هيزم جمع كند، باك ندارد كه از كجا كسب كند و در چه نفقه كند.

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۵، ص ۵۸۱)
در جامع الصغير، ج ۲، ص ۱۸۴ و نيز در كنوز الحقائق، ص ۱۳۶ جمله اوّل اين حديث آمده.

۵۹۲.أَلمُؤمِنُ لِلمُؤمِنِ كَالبُنيانِ يُشَيِّدُ بَعضُهُ بَعضاً وَشَبَكَ بَينَ أَصابِعِهُ.

ترجمه: مؤمن مؤمن را چون بنيان است كه بهرى بهرى را محكم دارد و انگشتان در هم افكند.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۶۲۱)
و در جلد دوم تفسير ابوالفتوح، صفحه ۱۶۶ به جز جمله آخر، اين حديث بار ديگر آمده.

۵۹۳.مَيتَتانِ مُباحَانِ، أَلسَّمَكُ وَالجَرادُ.

[ ترجمه: دو مردار است كه خوردن آن مباح است ماهى و ملخ.]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۲، ص ۹۴)