۵۰.[إِنَّمَا] الأَعمالُ بِالنِّياتِ وَإِنَّما لِكُلِّ امرِى ءٍ مانَوَى فَمَن كانَت هِجرَتُهُ إِلَى اللّه ِ وَرَسُولِهِ فَهِجرَتُهُ إِلَى اللّه ِ وَرَسُولِهِ وَمَن كانَت هِجرَتُهُ إِلى الدُّنيا، يُصِيبُها أَو إِمرَأَةٍ يَنكِحُها فَهِجرَتُهُ إِلى ما هاجَرَ إِلَيهِ.

ترجمه: عمل ها به نيّت است و هر مردى كار بر حسب نيّتش كند هر كه هجرت او به خداى و پيغمبر باشد، هجرت او به موقع خود بود به خداى و پيغمبر و هر كه هجرت او براى دنيا باشد، كه دريابد يا زنى كه به زنى كند، هجرت او به آن باشد كه آن را قصد كرده باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۶۶۳؛ صحيح بخارى، ج ۱، ص ۱۸؛ عينى، ج ۱، ص ۳۶۸؛ عسقلانى، ج ۱، ص ۱۲۶؛ قسطلانى، ج ۱، ص ۱۹۷)

۵۱.أَعلَمُهُم بِاللّه ِ، أَشَدُّهُم لَهُ خَشيَةً.

ترجمه: خداى را آن كس بهتر شناسد، كه از و بهتر ترسد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۴، ص ۳۸۹)