۱۷۲۵.عبداللّه زبير و عبداللّه عمر گفتند كه رسول صلى النماز. گفت: يا محمّد! هيچ مؤمنى و مؤمنه نباشد كه اين كلمه بگويد در سجود، الاّ ثواب اين كلمه در ترازوى حسنات از عرش و كرسى و كوههاى دنيا گران تر باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۵، ص ۵۱۱)

۱۷۲۶.ابوذر غفارى گفت:پرسيدم از رسول صلى الله عليه و آله، گفتم: يا رسول اللّه ! پيغمبران چند بودند؟ گفت: «صد و بيست و چهار هزار پيغمبر بودند».
گفتم: يا رسول اللّه ! مرسل چند بودند؟
گفت: «سيصد و شصت بودند و باقى انبياء بودند».
گفتم: يا رسول اللّه ! آدم پيغمبر بود؟
گفت: «بلى، خداى او را به خودى خود آفريد و با او سخن گفت».
آن گه گفت: «يا اباذر! از جمله آن پيغمبران چهار عربى بودند: هود و صالح و شعيب و پيغمبر تو».
گفتم: يا رسول اللّه ! خداى تعالى چند كتاب فرستاد؟
گفت: «يكصد و چهار كتاب از آن ده به آدم داد، پنجاه به شيث داد، و سى به اخنوخ داد (و او ادريس است و او اوّل كسى بود كه چيزى نوشت به قلم)، و ده به ابراهيم عليه السلام داد، و تورات به موسى عليه السلام، و انجيل به عيسى عليه السلام و زبور به داوود عليه السلام و فرقان به من».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۵، ص ۵۱۴)

۱۷۲۷.عبداللّه عباس روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آ«هر كه او سورة الغاشية بخواند، حق (سبحانه و تعالى) او را حساب آسان كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۵، ص ۵۱۴)

۱۷۲۸.عبداللّه عباس روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آ«ضريع چيزى باشد در