۱۹۶۱.روايت كردند از اميرالمؤمنين على بن ابى طالب (صلوا«دانيد كه دَرهاى دوزخ چگونه باشد؟»
گفتند: همچنان كه درهاى ماست.
گفت: «نه، درهاى دوزخ چنين باشد». و دستها بر هم نهاد و گفت: «خداى تعالى بهشتها بر عرض نهاده و دوزخ بر دركات طبقات يكى از زبر دگر. دركه اسفل را جهنّم گويند و بالاى آن لظى است و بالاى آن حطمه و بالاى آن سقر است و بالاى آن جحيم است و بالاى آن هاويه».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۳، ص ۲۴۱)

۱۹۶۲.ابو الطّفيل گفت:پسر كوّا پرسيد اميرالمؤمنين عليه السلام را از اين سواد كه در ميان ماه است. گفت: «آن آيت شب است كه خداى تعالى آن را محو كرد. آن اثر محو است».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣]
، ج ۳، ص ۳۴۰)

۱۹۶۳.رضا عليه السلام روايت كرد از پدرش كاظم عليه السلا«اگر خداى تعالى دانستى كه در مكروهات كلمتى هست خوارتر و اندك تر از اُف، مكلّف را از آن نهى كردى».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۳، ص ۳۴۷)

۱۹۶۴.باقر عليه السلام گفت:«درخت ملعونه، بنى اميّه اند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۳، ص ۳۶۶)

۱۹۶۵.مفضّل بن عمر روايت كرد از صادق جعفر بن محمّد كه ا«مفضّل! چون روز قيامت باشد، منادى ندا كند: اى آنان كه در دنيا اقتداء به معصومين كرديد، به شمار گاه آى. آن گه گفت: به خداى كه اينكه شما را به ما باز خوانند و با ما نسبت كنند در آن مجمع، بر ما سخت تر آيد از حساب شما؛