۱۲۱۱.معاوية بن قره روايت كرد از پدرش كه رسول گفت:«طوبا درختى است در بهشت كه خداى تعالى به دست قدرت خود آن را غرس كرد و روح خود را در او دميد. بار و ميوه او حلى و حلل اهل بهشت باشد. شاخهاى او از ورا با روى بهشت بينند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۳، ص ۱۹۲)

۱۲۱۲.رسول عليه السلام گفت:«آرى در بهشت درختى است كه آن را طوبا گويند برابر فردوس اعلا».
گفت: يا رسول اللّه درختان زمين هيچ به آن ماند؟
گفت: «نه و ليكن به شام رسيده از درختان شام با درخت جوز ماند آن را يك ساق باشد، آن گه از آنجاى شاخهاى منتشر و منشعب شده باشد».
گفت: يا رسول اللّه ! عظم اصل آن چند باشد؟
گفت: «چندان كه اگر شترى جذعه از شتران قبيله تو خواهد كه گرد آن درخت در گردد، پايها و دستهايش شكسته شود از ضعف پيرى و نتواند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۳، ص ۱۹۲)

۱۲۱۳.جابر روايت كند از ابو جعفر الباقر (عليه الصّلوة واز رسول صلى الله عليه و آله پرسيدند من قوله «طُوبى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآب» [٤] . گفت: «طوبى درختى است در بهشت. اصل آن در سراى من است و شاخه هاى آن در سراى اهل بهشت».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۳، ص ۱۹۳)