۱۳۴۳.روايت كردند از عطاء از عبداللّه عباس از رسول عليه«چون خداى تعالى بهشت عدن بيافريد، در آنجا بيافريد آنچه هيچ چشم چنان نديده است و هيچ گوش چنان نشنيده و بر خاطر هيچ آدمى آن نگذشته است».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۳، ص ۶۱۸)

۱۳۴۴.روايت كردند از رسول عليه السلام كه او گفت:«چون مؤمن فرشتگان مرگ را ببيند، او را گويند اختيار كنى تا تو را باز گذاريم تا با دنيا روى بر طريق امتحان. گويد: نه كه دنيا سراى بلا و محنت است؛ بل خواهم تا قدوم من بر خداى باشد و امّا چون كافر فرشتگان را بيند گويد: «ربّ ارجعون» [٤] ».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۳، ص ۶۳۹ ـ ۶۴۰)

۱۳۴۵.ابوالهيثم روايت كرد از ابو سعيد خُدَرى كه رسول عل «تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النّارُ» [٦] . «چون آتش به او رسد، لب زَبَرين او بر بالا جهد؛ چنان كه به ميان سرش رسد و لب زيرين چندان كه به نافش رسد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٧] ، ج ۳، ص ۶۴۱)

۱۳۴۶. حبش بن عبداللّه الصنعانى گفت كه عبداللّه مسعود يك روز به مبتلايى بگذشت. بر او رفت و اين آيات «أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً» [٨] تا به آخر سوره در