۱۱۷۶.جابر عبداللّه انصارى روايت كرد كه رسول عليه السلا«در خواب ديدم كه جبرئيل بر بالين من بودى و ميكائيل بر پايين با يكديگر مى گفتند براى او مَثَل بزن آنكه گفت بشنو كه گوش شنوا باد و بدان كه دلت دانا باد مثَل تو و مثَل امّت تو، چون مَثَل پادشاهى است كه سرايى بنا كند و در آن سراى خانه اى سازد و در آن خانه خوانى نهد. آن گاه رسولى فرستد و قومى را به دعوت خواند: بعضى اجابت كنند و بعضى نكنند. پادشاه خداست و سرا سراى سلامت و خانه بهشت و تو كه محمدى، رسولى. هر كه تو را اجابت كند به اسلام درآيد به سراى اسلام و هر كه به سراى سلام درآيد، به طعام حاضر آيد و به آن متمتّع شود».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۳، ص ۱۸)

۱۱۷۷.سعيد جبير گفت از رسول عليه السلام پرسيدند كه. من«آنان اند كه چون مردمان ايشان را به بينند، خداى را ياد كنند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣]
، ج ۳، ص ۳۲)

۱۱۷۸.راوى خبر گويد كه از رسول عليه السلام شنيدم كه مى«خداى را بندگان هستند كه نه پيغمبران اند و نه شهيدان؛ پيغمبران و شهيدان را بر ايشان غبطت باشد روز قيامت به مكان ايشان از خدا».
گفتند: يا رسول اللّه ! كيستند ايشان و عمل ايشان چه باشد؟ ما را نيز بگو تا ما ايشان را دوست داريم. گفت: «ايشان قومى باشند كه با يكديگر دوستى كنند براى خدا، بى آنكه ميان ايشان رحمى باشد و خويشى و نه مالى كه به يكديگر دهند كه و اللّه رويهاى ايشان به نور تابنده بود و ايشان بر منبرهاى نور باشند. چون مردمان