۱۶۹۰.جابر عبداللّه انصارى گفت:از رسول صلى الله عليه و آله شنيدم كه گفت: «در وادى مى گذشتم، مرا آواز دادند از چپ و راست و پيش و پس. نگه كردم، كسى را نديدم. بر بالاى نگريدم، شخصى را ديدم كه بر سرير كه مرا ندا مى كند. بترسيدم، از او متوحّش شدم. گفتم: جامه بر من افكنيد و مرا باز پوشانيد. جامه بر افكندند و من بخفتم. جبرئيل آمد و اين آيه آورد: «يا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ * قُمْ فَانْذِر» [١] ».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۵، ص ۴۲۳)

۱۶۹۱.ابو سعيد خدرى روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آ«آن صعود بر كوهى باشد از آتش كه او هفتاد سال بر آنجا مى رود. آن گاه فرمايند او را كه باز پس رو به هفتاد سال ديگر فرود مى آيد. پس فرمايند كه برو و همچنين فرمايند ابد الدَّهر».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۵، ص ۴۲۵)

۱۶۹۲.در خبرى ديگر رسول صلى الله عليه و آله گفت:«كوهى باشد آتش كه او به دست و پاى بر آن مى شود. چون دست بردارد، نزديك باشد. چون خواهد كه دست در زند، دور باشد و پاى همچنين».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۵، ص ۴۲۵)

۱۶۹۳.ابو هريره روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله ك«موسى عليه السلام از خداى پرسيد كه درويش ترين بندگان تو كيست؟ گفت: صاحب سقر».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۵، ص ۴۲۶)

۱۶۹۴.روايت است كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«مرد باشد از امّت من كه شفاعت كند گناهكاران را بيش از عدد بنى تميم».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٦] ، ج ۵، ص ۴۲۹)

۱۶۹۵.در خبرى ديگر از رسول صلى الله عليه و آله كه:«مرد باشد از امّت من كه به شفاعت او بيشتر