۱۰۷۲.جابر عبداللّه انصارى روايت كرده از رسول عليه السل«هر كس كه او سه چيز بيارد با ايمان به خداى به بهشت شود از هر در كه او خواهد و او را جفت حور العين دهند: هر كه او دينى دارد بر كسى پوشيده به او دهد و بر او رها كند، و هر كه او كشنده را عفو كند، و هر كه او از پسِ هر نماز فريضه ده بار «قُلْ هُوَ اللّه ُ» بخواند». يكى از جمله صحابه گفت: يا رسول اللّه ! اگر كسى را اين هر سه مجمع نشود و يكى از اين سه كار كند، ثواب هر سه را بيابد؟ گفت: «هر آن كس كه يكى از اين سه گانه كند، ثواب هر سه بيابد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۲، ص ۱۶۱)

۱۰۷۳.چنانكه در خبر مى آيد كه رسول عليه السلام در محرابيا رسول اللّه ! اين سجدات را سبب چه بود و تو نماز نمى كردى؟
گفت: «اين سجده هاى شكر بود».
گفتند: يا رسول اللّه ! چه شكر؟ گفت: «من نشسته بودم جبرئيل آمد و گفت خدايت سلام مى رساند و مى گويد كه من على را دوست دارم. من سجده كردم خداى را بر شكر آن برفت و در حال باز آمد، گفت: من فاطمه را دوست مى دارم. من سجده ديگر كردم، برفت و باز آمد و گفت: مى گويد من حسن و حسين را دوست مى دارم. من سجده ديگر كردم، برفت و باز آمد گفت: من دوستان ايشان را دوست مى دارم. من سجده ديگر كردم، برفت و باز آمد و گفت: مى گويد من دوستان دوستان ايشان را دوست دارم و اين غايت محبّت باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۲، ص ۱۷۴ ـ ۱۷۵)