ترجمه: مسلمان، برادر مسلمان است؛ نبايد تا بر او ظلم كند يا او را عيب كند يا او را رها كند تا بنيان و ديوار از بالاى سر او ببرد تا باد بر او نجهد، مگر به دستورى او و او را به بوى خوردنى نرنجاند. چون ديك پزد و بوى آن به او رسد، بايد تا او را نصيب دهد و اگر براى كودكان خود ميوه خرد، ايشان از سراى بيرون برند كودكان همسايگان نه بينند ايشان را نصيب دهد. آنگه گفت اين وصايت نگاه داريد از من و كم نگاه دارند.

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۵، ص ۱۱۹)
در كنوز الحقائق فقط: أَلْمُسْلِمُ أَخُوْ المُسْلِمُ لا يُظْلِمُهُ آمده:
(ج ۲، ص ۱۲۰)

۴۹۶.أَلمُصِرُّ عَلى ذَنبِهِ أَلمُستَغفِرُ بِلِسانِهِ كَالمُستَهزِيءُ بِرَبِّهِ.

ترجمه: آن كس كه او اصرار كند بر گناه و به زبان استغفار مى كند، او مستهزى است به خداى خود:

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۶۵۴؛ ج ۲، ص ۳)
در جلد دوّم ترجمه اين حديث را چنين آورده كه جهت مزيد استفاده نقل مى شود:
ترجمه: آنكه به زبان استغفار كند و به دل اصرار كند، او بر خداى فسوس مى دارد.

۴۹۷.مَطَلُ الغَنِيِّ ظُلمٌ.

ترجمه: وام سوختن مرد توانگر ظلم باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۴۸۷)
با اختلاف و افزايشى: فاذا اتّبع. «بخارى، ج ۳، ص ۵۱؛ عينى، ج ۵، ص ۶۶۲؛ عسقلانى، ج ۴، ص ۳۸۱؛ قسطلانى، ج ۴، ص ۱۷۲»