۱۲۰۱.در خبر است كه يكى از جمله بزرگان صحابه از رسول خدچشمهايت موكّل اند. اين ده فرشته اند موكّل بر هر آدمى به شب. ده ديگر بيايند ده گانه روز بروند و فرشتگان شب بروند ده ديگر براى روز بيايند. جمله بيست فرشته اند: ده به روز و ده به شب و ابليس به روز متعرّض وسوسه آدميان باشد و فرزندانش به شب».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۳، ص ۱۷۸ ـ ۱۷۹)

۱۲۰۲.سعيد جبير روايت كند از عبداللّه عبّاس كه جماعتى ييا محمّد! ما آمده ايم تا تو را پرسيم از جواب مسائلى. اگر جواب دهى و جواب به صواب دهى، ايمان آريم. رسول صلى الله عليه و آله با ايشان عهد كرد كه خلاف نكند و گفت: «اللّه على ما نقول وكيل». گفتند: أخبِرنا عن الرّعد؛ ما را خبر ده از رعد تا چيست.
فرموده: «فرشته اى است موكّل بر ابر تازيانه اى به دست دارد و ابر را به آن مى راند؛ چنان كه خداى تعالى فرمايد».
گفتند: اين آواز چيست كه از او مى شنويم. گفت: «زجر او است ابر را تا آن جا رود كه خواهد». گفتند: راست گفتى.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۳، ص ۱۸۲)

۱۲۰۳.سالم بن عبداللّه روايت كرد كه رسول صلى الله عليه«اَللّهُم لا تقتلنا بغضبك ولا تهلكنا بعذابك وعافنا من بلائك».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۳، ص ۱۸۲)

۱۲۰۴.عبدالرحمن بن عوف گفت از رسول شنيدم كه گفت:«خداى تعالى گفته است من خداى رحمانم، رحم بيافريدم و نام آن از نام خود بشكافتم هر كه آن را بپيوندد، با او بپيوندم و هر كه آن را ببُرد، از او ببُرم».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۳، ص ۱۸۹)