۱۸۵۲.ابو داوود السّبيعى روايت كرد از ابو عبداللّه الجد«يا ابا عبداللّه ! تو را خبر دهم به حَسنتى كه هر كه آن حسنه كند، به بهشت شود و او را به از آن بدهند و به سيّئتى كه هر كه آن سيّئه بكند، دوزخ شود و هيچ عملى به آن قبول نكنند از او؟»
گفتم: يا اميرالمؤمنين! آن چيست؟
گفت: أَلحَسنَةُ حُبُّنَا أَهلَ البَيتِ وَالسَّيِّئَةُ بُغضُنا.

ترجمه: حسنه، دوستى ما است كه اهل البيتيم و سيّئه، دشمنى ماست.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢]
، ج ۴، ص ۱۸۱)

۱۸۵۳.حضرت اميرالمؤمنين على (صلوات اللّه و سلامه عليه)أَلدُّنيا دارُ مَمَرٍّ وَالآخِرَةُ دارُ مَقَرٍّ فَخُذُوا مِن مَمَرِّكُم لِمَقَرِّكُم وَلا تَهتِكُوا أَستَارَكُم عِندَ مَن لا يَخفى عَلَيهِ أَسرَارُكُم.

ترجمه: دنيا رهگذر است و آخرت قرارگاه. از ممرّتان زادى برگيريد براى مقرّتان و پرده خود مدريد نزديك آنكه سرّ شما برو پوشيده نيست.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۴، ص ۵۲۲)

۱۸۵۴.اميرالمؤمنين گفت:رُدَّ الحَجَرَ مِن حَيثُ أَتاكَ فَإِنَّ الشَّرَّ لا يَدفَعُهُ إِلاَّ الشَّرُّ.

ترجمه: سنگ هم به آن راه كه آمده باشد، باز فرست كه شرّ را دفع نكند الاّ شرّ.