۱۹۴۸.در تفسير {Q} «وَزادَكُمْ فِي الْخَلْقِ بَصْطَةً»در تفسير «وَزادَكُمْ فِي الْخَلْقِ بَصْطَةً» [٢] باقر عليه السلام گفت: «هر يكى از ايشان به بالاى نخلى خرمايى بود دراز و به قوّت چنان بودند كه مردى از ايشان بيامدى و دست در رعن كوه زدى و به قوت بجنباندى و سنگ از كوه بكندى».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۲، ص ۴۱۳)

۱۹۴۹.روايت كرده اند از باقر و صادق عليهماالسلام كه:«انفال چند چيز است: هر زمينى خراب كه آن را مستحقّى نباشد و اهلى يا اگر باشد بميرند به جمله، و هر زمينى كه بى قتال اهلش بسپارند؛ و سر كوهها و رودها و بيشه ها و زمينهاى موات كه بر آن زرع نكرده باشند و آن را ارباب نباشد، و اقطاعها پادشاهان كه در دست ايشان نه بر وجه غصب باشد، و ميراث كسى كه او را وارثى نباشد و از جمله غنايم پيش از قسمت آن كنيزكى نيكو و اسبى قيمتى و جامه گران مايه از آنچه آن را نظيرى نباشد در غنيمت از هر جنسى متاع».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۲، ص ۵۰۸)

۱۹۵۰.روايت كردند از حسين بن على عليهماالسلام كه گفت:«هر كه يك روز از رجب روزه دارد، خداى صد هزار حسنه بنويسد او را و هر كه دو روز روزه دارد، صد هزار گناه از او بسترند و هر كه سه روز روزه دارد، هفت در دوزخ بر او ببندند و هشت در بهشت بر او بگشايند تا به هر كدام در كه خواهد، به بهشت درآيد و هر كه نيمه رجب روزه دارد، منادى ندا كند كه كردار با سر گير كه آنچه گذشت بيامرزيد تو را».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۲، ص ۵۸۶)

۱۹۵۱.صادق عليه السلام گفت:«هر كه يك روز از رجب روزه دارد، خداى از او خشنود شود و هر كه دو روز روزه دارد، از اين ماه خداى از او خشنود شود و او را خشنود