۱۷۳۲.در خبر است كه رسول را صلى الله عليه و آله گفتند:كرده؛ چون روز ترويه باشد. و روزه دار چنان باشد كه هزار برده آزاد كرده باشد و هزار شتر قربان كرده و هزار اسب در سبيل خداى وقف كرده و چون روز عرفه باشد روزه دارد، همچنان باشد كه دو هزار برده آزاد كرده باشد و دو هزار شتر قربان كرده و دو هزار اسب وقف كرده بر مجاهدان و دو سال روزه بنويسند او را: يك سال از پيش و يك سال از پس آن».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۵، ص ۵۱۹)

۱۷۳۳.سعيد جبير گفت از عبداللّه عبّاس كه رسول صلى الله«هيچ ايّامى نيست كه عمل در او فاضل تر باشد از اين ايام و خداى دوست تر دارد».
گفتند: يا رسول اللّه و لا الجهاد فى سبيل اللّه ؟
گفت: «و لا الجهاد فى سبيل اللّه و نه جهاد كردن در سبيل خداى، الاّ آنكه مردى بود جان و مال در جهاد بذل كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢]
، ج ۵، ص ۵۱۹)

۱۷۳۴.در خبرى كه صولى آورد در كتاب الوزراء به اسناد از«در ذى الحجّة شبى است كه آن سيّد شبها است و آن شب ابراهيم خليل است عليه السلام. در اين شب توبه داوود قبول كردند و آن شب عرفه بود. هر كه در اين شب عملى كند از عبادت، او را مزد صد و هفتاد سال عبادت دهند و دعاش اجابت كند و در اين شب تضرّع و استغفار كنيد كه اين شب مباهات است و در اين شب توبه تائبان قبول كنند و هر نماز در روزه و صدقه كه در اين ايّام باشد، مضاعف كنند يكى به هفتصد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۵، ص ۵۲۱)

۱۷۳۵.جابر بن عبداللّه انصاررى از رسول صلى الله عليه و«فجر صبح ذى الحجه است و ليالى عشر دهه اوّل است و شفع روز عيد است و وتر روز عرفه».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۵، ص ۵۲۱)