۱۳۲۳.ابو اسحاق الشعبى روايت كرد از براء بن عازب كه اواميرالمؤمنين عليه السلام آمد كه يك روز رسول عليه السلام او را گفت: «يا على! بگو: اللّهم اجعل لي عندك عهداً واجعل لي في صدور المؤمنين مودّا؛ بار خدايا! مرا نزديك تو عهدى بكن و مرا در دل مؤمنان دوستى كن».
خداى تعالى اين آيت فرستاد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۳، ص ۴۹۳)

۱۳۲۴.ابو هريره روايت كرد از رسول عليه السلام كه او گفت«چون خداى تعالى بنده را دوست دارد جبرئيل را، گويد من فلان را دوست دارم؛ تو نيز او را دوست بدار. جبرئيل او را دوست شود. آن گه جبرئيل در آسمان ها ندا كند و گويد: خداى تعالى فلان را دوست مى دارد. او را نيز دوست داريد. اهل آسمان ها او را دوست گيرند. آن گه محبّت او در زمين افكند تا اهل زمين او را دوستدار شوند و هر كس دشمن دارد، با او مانند اين معامله كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۳، ص ۴۹۳)

۱۳۲۵.روايت است از ابو هريره كه رسول عليه السلام گفت:«خداى تعالى طه و يس خواند پيش از خلق آدم به دو هزار سال. چون فرشتگان بشنيدند، گفتند: خنُك امّتى را كه اين به ايشان فرستد و خُنك زبانى كه به اين لغت سخن گويد و خنُك شكمى كه حامل اين باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۳، ص ۴۹۳)

۱۳۲۶.حسن بصرى گفت رسول عليه السلام گفت:«اهل بهشت از قرآن هيچ نخوانند، الاّ طه و يس».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۳، ص ۴۹۳)

۱۳۲۷.زِرّ بن حُبيش روايت كند از أُبَىِّ كعب از رسول عل«هر كه او سوره انبياء بخواند، خداى تعالى روز قيامت شمار او آسان كند و هر پيغمبر كه در قرآن ذكر ايشان هست، بر او سلام كنند و دست در دست او نهند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۳، ص ۵۳۲)