(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۷۶۴)
ابوالفتوح در دنباله ترجمه حديث مذكور چنين ادامه مى دهد: «و هر كه مرا آزرد، خداى را آزرده باشد و هر كه با همسايه كارزار كند، با من كارزار كرده باشد».

۵۱۳.مَنِ استَحَلَّ بِدِرهَمٍ فَقَدِ استَحَلَّ.

ترجمه: هر كس كه او زنى را به درمى به حلال كند، حلال باشد او را.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۷۴۱؛ جامع الصغير، ج ۲، ص ۱۳۸)

۵۱۴.مَنِ استَذَلَّ مُؤمِناً أَو مُؤمِنَةً أَو حَقَّرَهُ لِفَقرِهِ وَقِلَّةِ ذاتِ يَده شَهَرَهُ اللّه ُ يَومَ القِيامَةِ وَفَضَحَهُ.

ترجمه: هر كه مؤمنى يا مؤمنه اى را خوار دارد و حقير دارد براى درويشى و اندك مالى خداى تعالى فرداى قيامت او را رسوا و مشهور كند.
ابوالفتوح به دنبال ترجمه حديث عبارت زير را مى آورد كه عربى آن از اصل حديث افتاده: «و هر كه او مؤمنى و مؤمنه اى را بهتانى نهد و يا در او چيزى گويد كه در او نباشد، خداى تعالى فرداى قيامت او را بر پُلى از آتش بدارد تا از عهده آنچه گفته باشد، بيرون آيد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۳۴۷)

۵۱۵.مَنِ استَرجَعَ عِندَ المُصِيبَةِ جَبَرَ اللّه ُ مُصِيبَتَهُ وَأَحسَنَ عَقباهُ وَجَعَلَ لَهُ خَلَفا