۱۱۳۷.زيد ارقم روايت كرد از رسول عليه السلام كه او گفت:جبرئيل عليه السلام گفت: «مرا قيامت برنخيزد تا سه خصلت پيدا شود. قول بسيار شود و عمل اندك شود، و مردم وصيّت نكنند و هر كس به آنكه دارد بخل كند، و چون مجالس باشد كه آنجا ذكر خداى كنند، گويند اين بدعت است».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢]
، ج ۲، ص ۴۹۷)

۱۱۳۸.روايت است از ابو اُمامه از أُبَىِّ كعب كه رسول عل«هر كه او سوره الانفال و برائت بخواند، من شفيع او باشم روز قيامت و گواه او باشم كه او بيزار است از نفاق و او را به عدَد هر منافقى و منافقه اى كه در دار دنيا بودند و باشند، ده حسنه بنويسند و ده سيّئه بسترند و ده درجه رفيع كنند. تا در دنيا زنده باشد، حاملان عرش بر او صلوات فرستند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۲، ص ۵۰۶)

۱۱۳۹.عبداللّه عباس گفت سبب نزول آيه آن بود كه رسول علي«هر كه به فلان جاى شود او را از نفل چندين باشد و هر كه كسى را بكشد او را چندين باشد و هر كه او اسيرى بياورد، او را چندين باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۲، ص ۵۰۷)

۱۱۴۰.گفتند رسول عليه السلام بفرمود كه:«هر كس كه چيزى دارد از غنيمت با جاى آرد من آن تيغ بر سر غنيمت نهادم».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۲، ص ۵۰۷)

۱۱۴۱.اميرالمؤمنين على عليه السلام پرسيد رسول را عليه ايا رسول اللّه ! فرق ميان كشتگان ما و كشتگان فرشتگان چيست؟ گفت: «آنكه كشته شما را خون و جراحت پيدا باشد و كشته فرشتگان زخم ندارد و اثر جراحتش پيدا نبود و اين روز هفتاد مرد را بكشتند و هفتاد را اسير كردند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٦] ، ج ۲، ص ۵۱۴)

۱۱۴۲.رسول عليه السلام گفت:«خداى تعالى مرا نه براى آن فرستاد تا عذاب خداى كنم».