۱۱۲۸.در خبر است كه رسول عليه السلام گفت:جايهاى كه به استحقاق لايق حال ايشان است ايشان را شايد به ايشان دادم و قسمت كرديم ميان شما و ايشان. آنگه منادى ندا كند كه اى اهل بهشت! تندرستى است شما را كه به آن بيمارى نباشد، برنايى كه به آن پيرى نباشد و زندگانى كه به آن مرگ نباشد و خلودى كه به آن فنا نباشد و نعمتى كه به آن شدّت نباشد. ايشان گويند: اين آن است كه رسولان خداى به آن فنا نباشد و نعمتى كه به آن شدّت نباشد. ايشان گويند: اين آن است كه رسولان خداى به ما آمدند و مرا را گفتند، ما تصديق كرديم و باور داشتيم لاجرم اين ندا بشنيديم كه اين بهشت به شما به ميراث داديم به آنچه كرديد در دنيا از ايمان و طاعات».

(تفسير ابوالفتو ح رازى [١] ، ج ۲، ص ۳۹۴)

۱۱۲۹.در خبر است كه رسول عليه السلام گفت:«هر كه او حمد خداى نكند بر عملى صالح كه بكند و حمد خود كند شكر او اندك باشد و عمل او محبط و هر كه او دعوى كند كه خداى تعالى بندگان را چيزى از امر و فرمان داده است، او كافر باشد بدانچه خداى تعالى بر پيغمبران انزله كرد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۲، ص ۴۰۲)

۱۱۳۰.رسول عليه السلام گفت:«هر كه عمل قوم لوط كند، فاعل را و مفعول را بكشيد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۲، ص ۴۲۶)

۱۱۳۱.اميرالمؤمنين على عليه السلام گفت از رسول خدا شنيد«هر كه عمل قوم لوط كند و بى توبه از دنيا برود، خداى تعالى او را به نزديك قوم لوط برد تا آنجا با ايشان باشد و حشرش با ايشان كنند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۲، ص ۴۲۶)

۱۱۳۲.در خبر است كه رسول عليه السلام گفت:«شب معراج، چوبى ديدم بر راهى فرو زده، هيچ كس از آنجا نمى گذشت و الاّ جامه او از آن مى درد و شاخى از شاخهاى آن