۱۹۱۴.طاووس و حسن و قتاده و سدّى از اميرالمؤمنين على علمحمّد مصطفى صلى الله عليه و آله ايمان آرد و قوم را فرمايد تا به او ايمان آرند و اگر در روزگار ايشان ظاهر شود، نصرتش كنند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۱، ص ۵۹۵)

۱۹۱۵.از صادق عليه السلام روايت كرده اند كه:«پيغامبر ما عليه السلام مبعوث نبود به پيغمبران؛ بل به امم ايشان مبعوث بود».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۵۹۵)

۱۹۱۶.اميرالمؤمنين عليه السلام گفت:«فاضل تر جهادى امر معروف و نهى منكر است و دشمنى كردن فاسقان. هر كه امر معروف كند، پشت مؤمن قوى كرده باشد و هر كه نهى منكر كند، منافق را بر غم آورده باشد و هر كه با منافق معادات كند و براى خداى خشم گيرد، خداى بر او خشم نگيرد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۶۲۴)

۱۹۱۷.هشام بن سالم روايت كند از صادق عليه السلام كه او«هر كه از ميان نماز شام و خفتن، دو ركعت نماز كند. در ركعت اوّل الحمد بخواند «وَذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً» [٤] الى قوله «كَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ» [٥] و در دوم الحمد «وَعِنْدَهُ مَفاتِحُ الغَيْب» الى قوله «في كِتابٍ مُبِين» [٦] بخواند و در دعاى قنوت بگويد: اللهمّ انت ولىّ نعمتى والقادر على طلبتى تعلم حاجتى اسئلك بحق محمد وآل محمّد (عليه وعليهم السلام) لما قضيتها. هيچ حاجت از خداى نخواهد، الاّ كه خداى تعالى اجابت كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٧] ، ج ۱، ص ۶۳۳)

۱۹۱۸.در خبر است كه باقر عليه السلام گفت:«هر كه بگويد: استغفر اللّه الّذى لا إله هو الحىّ القيّوم وأتوب اليه، عقب نماز بامداد، خداى تعالى او را هفتصد كبيره بيامرزد». و آن گه گفت: «چيزى نباشد در كسى كه روزى هفتصد كبيره بيشتر كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٨] ، ج ۱، ص ۶۵۴)