۱۸۵۶.اميرالمؤمنين على عليه السلام روزى بر منبر گفت:سَلُونِي قَبلَ أَن تَفقِدُونِي فَإِنَّ العِلمَ يَفِيضُ بَينَ جَنبَي فَيضاً لَو وَجَدَ مُستَفَاضاً أَلا وَإِنَّكُم لَن تَسئَلُونِي عَن فِئَةٍ باغِيَةٍ وَأُخرى هادِيَةٍ أَلا أَخبَرتُكُم بِهادِيها وَباغِيها وَسابِقَها وَقائِدِها إِلى يَومِ القِيامَةِ.

ترجمه: بپرسيد مرا پيش از آنكه مرا نيابيد كه علم از ميان پهلوهاى من موج مى زند اگر راه يابد، الا و مرا نپرسيد از هيچ گروهى باغى و ديگرى هادى، و الا خبر دهم شما را بهادى ايشان و باغى ايشان و سابق ايشان و قايد ايشان تا روز قيامت.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۳، ص ۶۴)

۱۸۵۷.اميرالمؤمنين گفت عليه السلام:أَلشَّفِيعُ جَنَاحُ الطّالِبِ.

ترجمه: شفيع بال طالب باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۱۱۱؛ ج ۲، ص ۱۶ و ۲۹۱)

۱۸۵۸.اميرالمؤمنين عليه السلام گفت:أَلصَّبرُ مِنَ الإِيمانِ بِمَنزِلَةِ الرَّأسِ مِنَ الجَسَدِ.

ترجمه: صبر از ايمان به منزله سَر است از تن.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۱، ص ۱۰۸)

۱۸۵۹.در كلام اميرالمؤمنين است:أَلطّامِعُ فِي وَثاقِ الذُّلِّ.