۱۲۲۰.روايت است از ابو اُمامه از أُبَىِّ كعب كه رسول فر«هر كه سوره ابراهيم را بخواند، خداى تعالى او را مزد بدهد ده حسنه؛ به عدد هر كه بت پرستيد و هر كه نپرستيد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۳، ص ۲۰۳)

۱۲۲۱.در خبر است كه رسول فرمود:«فرداى قيامت جماعتى را از امّت من در قيامت آرند و صحايف ايشان بنگرند. مردمانى بوده باشند كه كانوا يقيمون الصّلوة ويؤتون الزّكوة ويأخذون وهنا من الليل. نمازها به اوقات گزارده باشند و زكات مال داده باشند و به نماز شب قيام كرده باشند. حق تعالى بفرمايد تا ايشان را به دوزخ برند». گفتند: يا رسول اللّه ! ايشان را به چه جرم به دوزخ برند؟
گفت: «گناه ايشان آن باشد كه كلّما بدالهم شيء من الدّنيا وثبوا عليه. بدين خصال چون از دنيا چيزى پديد آمدى، باز جستندى و بر او حرص نمودندى».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۳، ص ۲۰۶)

۱۲۲۲.مجاهد گفت:مورد آيت مورد منّت است بر حضرت رسول كه گفت: «خداى تعالى گفت: هر پيغمبرى را كه فرستاديم به قومى فرستاديم بر لغت و زبانى كه بودند، مگر تو را كه به كافّه ناس فرستادم از عرب و عجم و ترك و روم و هند و ساير بلاد على اختلاف ألسنتهم و ألوانهم».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۳، ص ۲۰۶)

۱۲۲۳.عقبة بن عامر روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آل«عيسى عليه السلام گويد: ذلكم النبيّ الامّي. اين آن پيغمبر مكّى است كه من بشارت دادم به