۱۲۷۶.عكرمه روايت كرد از عبداللّه عباس كه گفت عتبه و شيگزاردم. اگر قبول كنى حظّ دنيا و آخرت است شما را و اگر قبول نكنى، صبر كنم تا خداى ميان من و شما حكم كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١]
، ج ۳، ص ۳۸۷ ـ ۳۸۸)

۱۲۷۷.اوس بن خالد روايت كرد از ابوهريره كه رسول عليه ال«روز قيامت خلقان را حشر كنند بر سه صنف: صنفى از ايشان پياده باشند، و صنفى سوار، و صنفى را بر روى حشر كنند».
گفتند: يا رسول اللّه ! بر روى چگونه روند؟
گفت: «همان خداى كه ايشان را بر پايها روان كرده، ايشان را بر روى برواند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۳، ص ۳۹۱)

۱۲۷۸.عبداللّه بن سلمه گفت از صفوان بن عبداللّه مرادى،«اين نه آيت بود كه خداى تعالى گفت در تورات كه شرك مى آرى به خداى و خون ناحق مريزى و زنا مكنى و ربا مخورى و جادو مكنى و سعايت مكنى كسى را به سلطان و اسراف مكنى و قذف محصنات مكنى و از زحف مگريزى و خاصّه بر شما كه جهودانى آن است كه روز شنبه تعرّض ماهى گرفتى نكنى».
بوسه بر دست او دادند و گفتند گواهى دهيم كه تو پيغمبرى. رسول عليه السلام گفت: چرا ايمان نيارى؟ گفت: بدانكه ما را گفتند داوود خداى را دعا كرد تا فرزندان او را از پيغمبرى خالى ندارد و ما ترسيم اگر به تو ايمان آريم جهودان ما را بكشند.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۳، ص ۳۹۲)

۱۲۷۹.عبداللّه عباس گفت رسول عليه السلام گفت:«شبى از شبها نماز مى كرد و در نماز