۱۴۰۸.انس مالك روايت كرد كه رسول را گفتند:يا رسول اللّه ! فلان كس پنج نماز با تو جماعت مى كند و ليكن هيچ معصيت رها نمى كند كه ارتكاب نمى كند.
گفت: «نماز او را منع كند».
پس روزى برنيامد كه توبه كرد از معاصى.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۴، ص ۲۳۹)

۱۴۰۹.عبداللّه مسعود روايت كرد از رسول عليه السلام گفت:«در آيت ذكر خداى نكوتر و فاضل تر است به همه حال، و ذكر خداى كه بنده كند آن است كه او ياد دارد خداى را عند محرّمات تا اجتناب كند و عند محلّلات تا استحلال كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۴، ص ۲۳۹)

۱۴۱۰.معاذ جبل گفت با رسول عليه السلام در بعضى راهها مىيا معاذ! «اين السابقون؟»
گفتم: يا رسول اللّه ايشان از پيش رفند و ما باز مانديم.
گفت: «يا معاذ! كجااند آن سابقون كه ايشان به ذكر خداى تعالى حريص بودند». آن گه گفت: «هر كس خواهد كه در مرغزارهاى بهشت چرا كند، بايد كه ذكر خداى بسيار كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٦] ، ج ۴، ص ۲۳۹)