تحقيق در تفسير ابوالفتوح رازي - عسکر حقوقی - الصفحة ١٤١

ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۱، ص ۶۷۴؛ ج ۴، ص ۵۷۸)
در مجلد چهارم اين حديث ترجمه شده.

۴۶۵.مازالَ أَخِي جِبرَئِيلُ يُوصِي فِي حَقِّ الجارِ حَتّى ظَنَنتُ أَنَّهُ يَرِثُنِي.

ترجمه: برادرم جبرئيل چندانى وصيّت كرد در حق همسايه تا گمان بردم كه ميراث من به او رسد.

(تفسير ابوالفتوح رازىم . همان، ص ۴۶۸. ، ج ۱، ص ۷۶۴؛ جامع الصغير، ج ۲، ص ۱۲۴) با اختلافى.

۴۶۶.مازالَ قُرَيشٌ كافِّينَ عَنِّي حَتّى ماتَ عَمِّي أَبُوطالِبٍ.

ترجمه: هميشه دست قريش از من كوتاه بود تا عمَّم ابوطالب زنده بود.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۴، ص ۲۱۱)

۴۶۷.ماشَقِيَ عَبدٌ قَطُّ بِمَشورَةٍ وَلا سَعِدَ بِاستِغناءِ رَأيٍ.

ترجمه: [الف] در مجلد اوّل چنين ترجمه كرده: هيچ بنده به مشورت شقى نشود و به استبداد رأى سعيد نشود.
[ب] در مجلّد چهارم، ترجمه حديث به اين شرح نوشته شد: هيچ بنده شقى نشد به مشورت و سعيد نشد به استبداد به رأى خود.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۶۷۴؛ ج ۴، ص ۱۶۰ و ۵۷۸)

۴۶۸.ماطَلَعَت شَمسٌ قَطُّ إِلاّ وَعَلى جَنبَيها مَلَكانِ يَقُولانِ أَللّهُمَّ عَجِّل لِمُنفِق خَلَفاً وَلِمُمسِكٍ تَلَفاً.

ترجمه: هيچ روز آفتاب برنيايد، و الاّ بر پهلوهاى او دو فرشته ايستاده، مى گويند: بار خدايا! هر دهنده و بخشنده را عوض ده و هر بخيل و ممسك را هلاك مال.