۱۳۷۴.روايت است از ابواُمامه از أُبَىِّ كعب كه رسول علي«هر كه او سورة الفرقان بخواند، خداى تعالى او را در قيامت در زمره مؤمنان حشر كند كه ايمان دارند بر بعث و نشور و او را بى حساب به بهشت فرستند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۴، ص ۶۳)

۱۳۷۵. راوى خبر گويد كه رسول عليه السلام را پرسيدند از اين آيت [٢] ، گفت: «به حقّ آن خداى كه جان من به امر اوست كه ايشان را چنان در دوزخ فكنند به كُره و زور كه ميخ در ديوار كوبند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۴، ص ۶۸)

۱۳۷۶.انس مالك گويد از رسول عليه السلام كه:«اوّل كسى كه او را حلّه آتش پوشانند روز قيامت، ابليس باشد و آن حلّه آتش بر او تا به قدم برسد؛ چنان كه بر زمين مى كشد و فرزندان او از قفاى او مى روند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۴، ص ۶۸)

۱۳۷۷.ابودردا روايت كرد از رسول عليه السلام كه گفت:«واى عالم از دست جاهل، و واى جاهل از دست عالم، و واى مالك از دست مملوك، و واى مملوك از دست مالك، و واى شديد از ضعيف، و واى ضعيف از شديد، و واى سلطان از رعيّت، و واى رعيّت از سلطان كه اينان همه بهرى فتنه بهرى اند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۴، ص ۷۰)

۱۳۷۸.انس مالك روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت:«هر كه او قرآن بياموزد و بداند و مصحف درآويزد و در او ننگرد و تعهّد نكند روز قيامت در او آويزد و گويد: بار خدايا! اين بنده مرا مهجور كرد از ميان من و او حكم كن».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٦] ، ج ۴، ص ۷۶ ـ ۷۷)