[ ترجمه: آنكه از ياد برد نمازى را يا در وقت آن در خواب باشد بايد كه نماز كند آنگاه كه به ياد آرد؛ خداوند مى فرمايد به پاى دار نماز را براى آنكه به ياد من باشى.]

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۳، ص ۴۹۸)

۵۸۱.مَن يُحاسَب يُعَذِّب.

ترجمه: هر كه را حساب كنند، عذاب كنند.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۵، ص ۴۹۶)

۵۸۲.مَن يَغفِر يَغفِرِ اللّه ُ لَهُ وَمَن يَعفُ يَعفُ اللّه ُ عَنهُ.

ترجمه: هر كه بيامرزد كسى را، خداى تعالى او را بيامرزد و هر كه عفو كند گناهكارى، خداى تعالى او را عفو كند.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۲، ص ۶۹)

۵۸۳.أَلمُهاجِرُ مَن هاجَرَ مانَهاهُ اللّه ُ عَنهُ.

[ ترجمه: مهاجر آن باشد كه از آنچه خداوند نهى فرموده هجرت كند.]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۲، ص ۱۹)

۵۸۴.مُهُورُ حُورِ العِينِ قَبَضاتُ الثَّمَرِ وَفِلَقُ الخُبزِ.

ترجمه: كابين حور العين مشتهاى خرما باشد و پاره هاى نان كه به درويش دهند.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۵، ص ۳۵)

۵۸۵.مَوتُ العالِمِ ثُلمَةٌ فِي الإِسلامِ لا يَسُدُّها شَيءٌ إِلى يَومِ القِيامَةِ.

ترجمه: مرگ عالم، رخنه اى باشد در اسلام و دين كه آن را هيچ چيز نبندد تا به روز قيامت.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٦] ، ج ۳، ص ۲۰۲)

۵۸۶.أَلمُؤَذِّنُونَ أَطوَلُ النّاسِ عِناقاً يَومَ القِيامَةِ.

ترجمه: مؤذّنان، دراز گردن ترين مردمان باشند روز قيامت.

(تفسير ابوالفتوح