۱۴۷۱.عبدالرحمن بن أبى ليلى روايت كرد از پدرش از رسول ص«سابقان امّتان سه اند كه طرفة العينى به خداى شرك نياوردند: اميرالمؤمنين على بن ابى طالب، و صاحب يس، و مؤمن آل فرعون. ايشان صدّيقان اند: حبيب النّجار، مؤمن آل يس، حزقيل مؤمن آل فرعون، و اميرالمؤمنين على بن ابى طالب و او فاضل ترين ايشان است».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۴، ص ۴۰۷)

۱۴۷۲.ابوسعيد خدرى روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آل«هر گه كه اهل بهشت خلوت كنند با اهل خود، به هر نوبت او را بكر يابند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۴، ص ۴۱۴)

۱۴۷۳.ابوسعيد خدرى گفت كه رسول صلى الله عليه و آله گفت«چون روز قيامت باشد، خداى تعالى بر كافران علامتى پديد آرد كه مردم بدانند كه ايشان گناهكارند. چون پرسند از او، اقرار ندهد. خداى تعالى بفرمايد تا فرشتگان برو گواهى دهند هم اقرار ندهد، بفرمايد تا پيغمبران برو گواهى دهند هم اقرار ندهد، بفرمايد تا همسايگان بر او گواهى دهند هم اقرار ندهد، بفرمايد تا اعضاى او بر او گواهى دهند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۴، ص ۴۱۵)

۱۴۷۴.عقبة بن عامر گفت كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«اوّل عضوى كه از آدمى سخن گويد، ران او بود».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۴، ص ۴۱۵)

۱۴۷۵.روايت است از ابو اُمامه از أُبَىِّ كعب كه رسول صل«هر كه او سوره والصّافات بخواند، او را به عدد هر جنّى و شيطانى ده حسنه بنويسند و مَرَده شياطين را از او دور كنند و از شرك برى شود و فرشتگان موكّل او روز قيامت بر ايمان او گواهى دهند كه او مؤمن بوده است به پيغمبران».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ،