۸۶۰.روايت كردند خبرى از عايشه از رسول عليه السلام كهرسد تا مؤمن چون با پيش خداى شود، از گناه پاكيزه باشد؛ چنان كه زر سرخ كه از كوره زرگر بيرون آيد و اين بر وجه كفّارت بود آن گناه را».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۱، ص ۴۹۹)

۸۶۱.رسول عليه السلام گفت:«روز قيامت حق تعالى بنده را به عرش خود نزديك كند و گناهان او با او به سرّ تقرير مى كند، مى گويد: بنده مؤمن ياد دارى فلان روز فلان گناه كردى و فلان روز فلان گناه كردى؟ او گويد: بار خدايا! همه چنين است كه مى فرمايى من كردم. حق تعالى گويد بنده من آن همه بر تو بپوشيدم و فرشتگان را بر آن اطلاع ندادم. اكنون بيامرزيدم و عفو كردم با مؤمنان».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۵۰۰)

۸۶۲.نعمان بن بشير روايت كند كه رسول عليه السلام گفت:«خداى تعالى كتابتى فرمود نوشتن پيش از آنكه آسمان و زمين آفريد به دو هزار سال و آن دو آيت است كه ختم سورة البقره كرد به آن. هيچ سرايى نبود كه سه شب اين آيات در او بخوانند كه شيطان گرد او گردد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۵۰۰)

۸۶۳.رسول عليه السلام گفت:«در آخر سورة البقره آياتى است كه هم قرآن است و هم دعا است و هم رضاء خداست».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۵۰۰)

۸۶۴.روايت است از عبداللّه عباس كه رسول صلى الله عليه«هر كه او سوره آل عمران بخواند، خداى و فرشتگان بر او صلوات فرستند تا آفتاب فرو شدن».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۱، ص ۵۰۴)

۸۶۵.زرّبن حُبَيش روايت كند از أُبَىِّ كعب كه رسول صلى«هر كه او سوره آل عمران بخواند، به هر آيتى امانيش بدهند بر پل دوزخ».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٦] ، ج ۱،