ترجمه: حاملان قرآن را گرد بر گرد ايشان رحمت خداى گرفته، لباس ايشان نور خداى بود، آموختگان كلام خداى باشند، دشمن ايشان دشمن خداى بود و دوست ايشان دوست خداى بود. خداى تعالى ايشان را گويد: اى حاملان قرآن! دوستى كنيد با من به حرمت داشت شما كتاب مرا تا من در دوستى شما بيفزايم و شما را دوست داشته گردانم به خلقان خود. آن گه گفت از شنونده قرآن شرّ دنيا بگردانند و از خواننده قرآن بلاى آخرت بگردانند و شنونده آيتى را از قرآن به قيامت بيشتر از كوه ثبير و بهتر زر بدهند و خواننده آيتى را از قرآن ثواب بيشتر بود كه از زير عرش تا به زير هتم زمين.

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۱، ص ۸)
در مستدرك [حاكم] اين حديث تا آخر «فَقَدْ والَى اللّه » ضبط شد. «مستدرك حاكم، ج ۱، ص ۲۹۰ و ۲۹۲»

۲۴۹.أَلحُمّى مِن قَيحِ جَهَنَّمَ وَالحُمّى حَظُّ كُلِّ مُؤمِنٍ مِنَ النّارِ.

[ ترجمه: تب از چرك جهنّم است و تب سهم هر مؤمن است از آتش.]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۳، ص ۴۸۶؛ صحيح مسلم، ج ۲، ص ۱۸۵، نووى، ج ۹، ص ۷۸ ـ ۷۹)
و در جامع الصغير به اين صورت آمده: أَلْحُمّى حُظُّ كُلِّ مُؤْمِنٍ مِنَ النّارِ. «جامع الصغير، ج ۱، ص ۱۳۱»

۲۵۰.خُذ مِن كُلِّ حالِمٍ دِيناراً.

ترجمه: از هر كس كه به حُلُم رسيده باشد، دينارى بستان.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۷۲۲)

۲۵۱.خُذُوا العِلمَ قَبلَ أَن يَذهَبَ.

ترجمه: علم بياموزيد، پيش از آنكه بشود.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۳، ص ۲۰۲)