۱۶۴.إِنِّي عِندَاللّه ِ لَخاتِمُ النَّبِيّينَ وَإِنَّ آدَمَ لَمُنجَدِلٌ فِي طِينِهِ وَسَوفَ أُنَبِّئُكُم بِتَأوِيلِ ذلِكَ أَنَا دَعوَةُ أَبِي إِبراهِيمَ وَبَشارَةُ عِيسى وَرُؤيا أُمِّي إِنَّهُ خَرَجَ مِنها نُورٌ أَضاءَت بِهِ قُصُورُ الشّامِ.

ترجمه: من به نزديك خدا خاتم پيغمبران بودم و آدم به خاك خلقت خود به خاك آلوده بود و شما را خبر دهم به تأويل آن و من دعاء پدرم ابراهيم و بشارت عيسى و خواب مادرم كه در خواب ديد نورى از او جدا شد كه قصور شام به آن روشن شد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۲۰۸)

۱۶۵.أَوفُوا لِلحُلَفاءِ عُقُودَكُم أَلَّتِي عَقَدَت أَيمانُكُم.

ترجمه: وفا كنى با حليفانتان به آنچه بر آن سوگند خورده باشى.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۷۶۰)

۱۶۶.أَوَّلُ ما يُوضَعُ فِي المِيزانِ الخُلقُ الحَسَنُ.

ترجمه: اوّل چيزى كه در ترازو نهند، خوى نيكو باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۵، ص ۳۷۵؛ جامع الصغير، ج ۱، ص ۹۷)

۱۶۷.إِيّاكَ وَما يُعتَذَرُ مِنهُ.

[ ترجمه: برحذر باش از آنچه در آينده بايد از آن عذرخواهى. ]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۲، ص ۲۳)

۱۶۸.إِيّاكُم وَالحَذفَ فَإِنَّهُ لا يَبكَأُ العَدُوَّ وَلا يُصِيبُ الصَّيدَ وَلكِن يَفقَأُ العَينَ