۱۵۲.إِنَّ مِنَ التَّمرِ لَخَمراً وَإِنَّ مِن العِنَبِ لَخَمراً وَإِنَّ مِنَ الزَّبِيبِ لَخَمراً وَإِنَّ مِنَ العَسَلِ لَخَمراً وَإِنَّ مِنَ الحِنطَةِ لَخَمراً وَإِنَّ مِنَ الشَّعِيرِ لِخَمراً وَإِنَّ مِنَ الذُّرَّةِ لَخَمراً.

ترجمه: از انگور خمر بود و از خرما خمر بود و از مويز و انگبين خمر بود و ارزن و جو و گندم.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۳۶۳)

۱۵۳.إِنَّ مِنَ الشِّعرِ لَحِكمَة.

[ ترجمه:بعضى از شعرها حكمت است.]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۵۹۳؛ ج ۳، ص ۱۲۱)

۱۵۴.إِنَّ المُؤمِنَ حُلوٌ يُحِبُّ الحَلاوَةَ.

[ ترجمه: مؤمن شيرين است و شيرينى را دوست دارد.]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۲، ص ۲۱۱)

۱۵۵.إِنَّ المُؤمِنَ لَيُدرِكُ بِحُسنِ الخُلقِ دَرَجَةَ الصّائِمِ القائِمِ صائِمِ النَّهارِ وَقائِمِ اللَّيلِ.

[ ترجمه: مؤمن به خُلق نيكو درجه روزه دارِ نمازخوان را درمى يابد آنچنان كسى روزه دار روز است و به شب نماز به پاى مى دارد.]

(تفسير ابوالفتوح رازى [٦] ، ج ۵،