تحقيق در تفسير ابوالفتوح رازي - عسکر حقوقی - الصفحة ٦٨

رازى [١]
، ج ۱، ص ۱۸۱، ۷۸۰؛ جامع الصغير، ج ۱، ص ۱۳۱)

۱۲۹.إِنَّ حُسنَ الظَّنَّ، مِن حُسنِ العِبادَةِ.

ترجمه: نيكو گمانى از نيكو عبادتى است.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۴، ص ۵۴۳)

۱۳۰.إِنَّ حَقّاً عَلَى اللّه ِ أَن لا يَرفَعَ شَيئاً مِنَ الدُّنيا إِلاّ وَضَعَهُ.

ترجمه: بر خدا واجب است كه هيچ چيز از دنيا رفيع نكند، و الاّ وضيع بكند آن را

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۵، ص ۲۵۲)

۱۳۱.إِنَّ خَيرَ الأَصحابِ عِندَاللّه ِ، خَيرُهُم، لِصاحِبِهِ وَخَيرَ الجِيران عِندَاللّه ِ خَيرُهُم لِجارِه.

ترجمه: بهترين رفيقان به نزديك خداى، آن بود كه رفيقش را به بود و بهترين همسايگان به نزديك خداى، آن بود كه صالح و متعبّد بود به صدق نه به رياء.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۷۶۴)

۱۳۲.إِنَّ الدُّنيا خُضرَةٌ حُلوَةٌ وَإِنَّ اللّه َ مُستَخلِفُكُم فِيها فَناظِرٌ كَيفَ تَعمَلُونَ [دنيا سبز و شيرين است و خداوند شما را در آن جانشين نموده، تا چگونه عمل نمائيد.]

ترجمه: دو معنى دارد: يكى آنكه بشتابى و مسابقت كنى يك، يك را در كار خير و هر كسى جهد كنى كه آن خير و احسان كه ديگران مى كنند شما كنى و يا اوّل شما كنى، و قول ديگر آن است كه بشتابى پيش از آنكه به موت فوق شود از شما.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۲، ص ۱۶۴؛ صحيح مسلم، ج ۲، ص ۳۲۱؛ نووى، ج ۱۰، ص ۲۱۱)