۱۹۶۵.مفضّل بن عمر روايت كرد از صادق جعفر بن محمّد كه ابراى آنكه اين خود تشويرى و خجالتى باشد كه ناپاكى را به پاكى نسبت كنند و آلوده را به پالوده باز خوانند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۳، ص ۳۷۰)

۱۹۶۶.محمد بن سنان روايت كند از علىّ بن موسى الرضا عليهروزى مردى نزديك من آمد و گفت: يابن رسول اللّه ! من تو را و پدران تو را دوست دارم. دوستى كه به احسان نيفزايد و به اسائت كم نشود، فرداى قيامت مرا هيچ سود دارد؟
گفتم: «بلى، كه مرا روايت است از پدرانم، از زين العابدين علىّ بن الحسين كه او گفت: روز قيامت بنده را بيارند از شيعت ما كه از دنيا برفته باشد على اسوء الحال و حسابش بر آرند. حق تعالى فرمايد كه به دوزخش برند. او گويد: بار خدايا! مرا وسيلتى هست به نزديك تو. گويد: چيست آن وسيلت؟ گويد: دوستى محمّد و آل محمّد. حق تعالى گويد: نيك وسيله اى است اين. بفرمايد تا او را به بهشت برند».
مرد چون اين بشنيد، بيفتاد و از هوش برفت از اين بشارت و مى گفت: «يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ» [٢]
. چون ساعتى بود، بديدند جان داده بود.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۳، ص ۳۷۱)

۱۹۶۷.از شاه ولايت اميرالمؤمنين على عليه السلام روايت كاز شاه ولايت اميرالمؤمنين على عليه السلام روايت كردند در اين آيت «يَسْئَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي» [٤] . گفت: «روح نام فرشته اى است كه او را هفتاد هزار روى است، و بر هر رويى هفتاد هزار دهان، در هر دهنى هفتاد هزار زبان، به هر زبانى هفتاد هزار زبان تسبيح مى كند، از هر تسبيح از تسبيحات او خداى تعالى فرشته اى مى آفريند كه با فرشتگان مى پرد تا به روز قيامت»

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۳، ص ۳۸۶)