۱۹۱۰.عمرو بن المقدار گفت:از باقر عليه السلام شنيدم كه گفت: «هر كه آيه الكرسى بخواند يك بار، خداى تعالى هزار مكروه از مكاره دنيا بگرداند از او و هزار مكروه از مكاره آخرت. خوارترين مكاره دنيا، درويشى باشد و خوارترين مكاره آخرت، عذاب گور باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۱، ص ۴۳۹)

۱۹۱۱.اميرالمؤمنين على عليه السلام گفت:«هر قائمه از قوايم كرسى، چندان است كه هفت آسمان و هفت زمين و كرسى در پيش عرش است و حاملان كرسى چهار فرشته اند و هر فرشته چهار روى دارد قدمهاى ايشان بر آن صخره نهاده است كه در زير هفت زمين است به پانصد ساله راه. يك روى ايشان چون روى آدميان است، بدان روى روزى آدميان خواهد. و رويى بر صورت گاو است، بدان روى روزى بهايم خواهد. و رويى بر صورت شير است و بدان روى روزى سباع و دَدْ خواهد. و رويى بر صورت كركس است، بدان روى روزى مرغان خواهد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۴۴۳)

۱۹۱۲.صادق عليه السلام گفت:«تقيّه واجب است و وقت باشد كه من شنوم كه كسى مرا دشنام مى دهد. من از او پنهان مى شوم تا مرا نه بيند كه به شرم افتد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۵۴۲)

۱۹۱۳.على بن الحسين را گفتند جدّت را فضيلتى گو. گفت:مختصر گويم يا مطوّل؟ گفتند: مختصر. گفت: «هرگز همّت نكرد كه خداى را بيازارد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۵۵۶)

۱۹۱۴.طاووس و حسن و قتاده و سدّى از اميرالمؤمنين على عل«خداى تعالى (جلّ جلاله) هيچ پيغمبرى نفرستاد و الاّ بر او عهد گرفت كه به