۱۸۹۲.حبيب بن يسار عن رادان گفت:لَحَكَمتُ بَينَ أَهلِ التَّوريةِ بِتَوريتِهِم وَأَهلِ الإِنجِيلِ بِإِنجِيلِهِم وَأَهلِ الزَّبُورِ بِزَبُورِهِم وَأَهلِ القُرآنِ بِقُرآنِهِم وَالَّذِي فَلَقَ الحَبَّةَ وَبَرَأَ النَّسَمَةَ ما مِن رَجُلٍ مِن قُرَيشٍ جَرتَ عَلَيهِ المَواسِي الأَوانا أَعرَفُ لَهُ آيَةً تَسُوقُهُ إِلى الجَنَّةِ أَو تَقُودُهُ إِلَى النّارِ.

ترجمه: به آن خدايى كه در زير زمين دانه شكافد و در رحم صورت نگارد كه اگر مخدوه دو تا كنند و يا برگردانند و مرا بر آنجا نشانند، حكم كنم اهل تورات را به تورات، و اهل انجيل را به انجيل، و اهل زبور را به زبور، و اهل قرآن را به قرآن. به آن خدايى كه در زمين دانه شكافد و در رحم صورت نگارد كه هيچ مرد نيست از قريش كه استره بر سر او برود و الاّ من دانم در حقّ او آيتى كه او را به بهشت برد يا به دوزخ.

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۳، ص ۶۴)

مردى برخاست و گفت: آيت تو كدام است يا اميرالمؤمنين؟ گفت: «أَفَمَن كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِن رَبِّهِ وَيَتلُوهُ شاهِدٌ» [٢] .

۱۸۹۳.اميرالمؤمنين على عليه السلام به مرگ مبالات نمى كروَاللّه َ لا اُبالِي وَقَعَ المَوتُ عَلَيَّ أَم وَقَعَتُ عَلَى المَوتِ.

ترجمه: به خداى كه باك ندارم اگر من بر مرگ افتم و اگر مرگ بر من افتد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۱۶۰)

۱۸۹۴.در خبر است كه مردى با اميرالمؤمنين على عليه السلايا اميرالمؤمنين! خبر ده ما را از رفتن ما به شام و قضا و قدر خداى بود يا نه؟
گفت: وَاللّه ُ ما هَبَطنا وادِياً وَلا عَلَونا تَلعَةَ وَلا وَطِيناً مَوطِئاً إِلاّ بِقَضاءِ مِنَ اللّه ِ وَقَدَرِهِ.

ترجمه: به خداى قسم! هيچ بلندى برنشديم و هيچ نشيب فرود نيامديم و پاى بر هيچ جاى ننهاديم، الاّ به قضا و قدر خدا.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۴۳۷)