۱۸۶۰.طاووس يمانى گويد:در مسجد الحرام شدم، علىّ بن الحسين زين العابدين را عليهماالسلام ديدم در حجر نماز مى كرد و دعا مى كرد. گفتم: مردى صالح است از اهل بيت نبوّت. بروم گوش دعاء او كنم كه در دعا چه مى گويد. چون از نماز فارغ شد، سر بر زمين نهاد و مى گفت: عَبدُكَ بِفِنائِكَ أَسِيرُكَ بِفِنائِكَ مِسكِينُكَ بِفِنائِكَ سائِلُكَ بِفِنائِكَ يَشكُو إِلَيكَ مالا يَخفى عَلَيكَ.

ترجمه: بنده تو به درگاه تو است، مسكين و محتاج تو به درگاه تو است، سايل تو به درگاه تو است، شكايت با تو مى كند آنچه بر تو پوشيده نيست.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۳۳)

۱۸۶۱.در خبر است كه صادق عليه السلام گفت:عَجِبتُ مِمَّن يَقرَعُ مِن أَربَعِ كَيفَ لا يَفرَغُ إِلى أَربَعٍ.

ترجمه: عجب از آنكه او از چهار چيز ترسد چگونه با چهار كلمه نگريزد: آنكه او را غمى باشد چگونه به اين كلمه نگريزد كه: لا إِلهَ إِلاّ أَنتَ سُبحانَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ الظّالِمِينَ. و مى شنود كه خداى تعالى عقب آن مى گويد: «فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَنَجَّيْناهُ مِنَ الْغَمِّ» .
دگر آنكه از كسى ترسد، چگونه نگويد: حَسبُنَا اللّه ُ وَنِعمَ الوَكِيلُ. و مى شنود كه خداى تعالى عقيب او مى گويد: «فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللّه ِ وَفَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ» .
و از آن كس كه او از مكر كسى ترسد، فزع نكند با اين كلمه: وَأُفَوِّضُ أَمرِي إِلَى اللّه ِ إِنَّ اللّه َ بَصِيرٌ بِالعِبادِ. و مى شنود كه خداى عقيب آن مى گويد: «فَوَقاهُ اللّه ُ سَيِّئاتِ ما مَكَرُوا» .
و آنكه او بر چشم بد بر چيزى بترسد، چگونه نگويد: ما شاءَ اللّه ُ لا حَولَ وَلا قُوَّةَ