۱۸۴۶.در خبر است كه يك روز از اميرالمؤمنين عليه السلامالأَغنِيَاءِ لِلفُقَراءِ قُربَةً إِلَى اللّه ِ؛ چه نيكو است تواضع توانگران مر درويشان را تقرّب به خداى را. اميرالمؤمنين گفت: خواهى تا از اين نكوتر بشنوى؟
گفت: بيار. گفت: وَأَحسَنُ مِن ذلِكَ تِيهُ الفُقَراءِ عَلَى الأَغنِيَاءِ ثِقَةً بِاللّه ِ؛ از اين نيكوتر، تكبّر درويشان بود بر توانگران استوارى به خداى.

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۱، ص ۲۷۰)

۱۸۴۷.اميرالمؤمنين عليه السلام گفت:جَلَّ أَن يَحوِيَهُ مَكَانٌ وَهُوَ فِي كُلِّ مَكَانٍ بِغَيرٍ مُمَاسَّةٍ وَلا مُجَاوَرَةٍ وَيُحِيطُ عِلماً بِما فِيها وَلا يَخلُو شَيءٌ مِنها مِن تَدبِيرِهِ.

ترجمه: او از آن متعالى است كه در مكان باشد و هيچ مكان از او خالى نيست نه به مماست و مجاورت؛ بل به معنى علم.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۲۹۷)

۱۸۴۸.اميرالمؤمنين على عليه السلام گفت:أَلحاسِدُ مَغتاظُ عَلى مَن لا ذَنبَ لَهُ.

ترجمه: حاسد خشمناك است بر آن كس كه او را گناهى نباشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۱، ص ۱۸۱ و ۷۸۰)

۱۸۴۹.اميرالمؤمنين على (عليه الصلوة والسلام) گفت:حُبِّبَ إِلَيَّ مِن دُنيَاكُم ثَلاثٌ إِطعامُ الضَّيفِ وَالصَّومُ بِالصَّيفِ وَالضَّربُ بِالسَّيفِ.

] ترجمه: سه چيز از دنياى شما نزد من دوست داشتنى است: طعام دادن به ميهمان و روزه تابستان و شمشير زدن (در راه خدا). [

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۵، ص ۴۴۵)

۱۸۵۰.در كلام اميرالمؤمنين است:أَلحُرُّ عَبدٌ ما طَمَعَ وَالعَبدُ حُرٌّ إِذا ما قَنَعَ.

ترجمه: آزاد بنده است، تا در بند طمع است و بنده آزاد است، تا در سَعت قناعت است.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۱، ص ۵۳۹)