۱۸۳۷.از اميرالمؤمنين عليه السلام روايت كرده اند كه اوالقَلبِ فَكُلَّمَا ازدادَ الإِيمانُ عَظِيماً إِزدادَ ذلِكَ البَيَاضُ حَتّى يَبيَضُّ القَلبُ كُلُّه وَإِنَّ النِّفَاقَ يَبدُو لُمظَةً سَوداءَ فِي القَلبِ فَكُلَّما ازدَادَ النِّفَاقُ إِزدادَ ذلِكَ السَّوداءُ حَتّى يَسوَدُّ القَلبُ كُلُّهُ.

ترجمه: ايمان پاره سپيدى باشد كه در دل پديد آيد. چندان كه ايمان زياده مى شود، آن سفيدى زيادت مى شود تا همه دل سفيد شود و نفاق پاره سياه باشد كه در دل پديد آيد. چندان كه نفاق مى افزايد، آن سياهى مى افزايد تا همه دل سياه شود.
آن گه گفت: به خداى كه اگر دل مؤمن بشكافى، سفيد يابى آن را و اگر دل منافق بشكافى، سياه يابى آن را.

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۲، ص ۶۵۵)

۱۸۳۸.اميرالمؤمنين عليه السلام گفت:أَليَأسُ حُرٌّ وَالرَّجَاءُ عَبدٌ.

ترجمه: نوميدى، آزاد است و اميد، بنده.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۱، ص ۴۸۰)

۱۸۳۹.در خبر است كه اميرالمؤمنين عليه السلام در بعضى خطأَيُّهَا النَّاسُ إِتَّقُوا اللّه َ فَمَا خَلَقَ إِمرَأً عَبَثاً فَيَلهُو وَلا أَهمَلَ سُدَىً فَيَلغُو.

ترجمه: اى مردمان! از خدا بترسيد كه هيچ كس را به هرزه نيافريد تا بازى كند و فرو نگذاشتند تا محال گويد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣] ، ج ۳، ص ۶۴۳)

۱۸۴۰.اميرالمؤمنين على عليه السلام گفت:أَلبَخِيلُ مُستَعجِلٌ لِلفَقرِ يَعِيشُ فِي الدُّنيا عَيشَ الفُقَرَاءِ وَيُحَاسَبُ فِي القِيامَةِ حِسَابَ الأَغنِيَاءِ.

ترجمه: بخيل استعجال درويشى مى كند در دنيا زندگانى اش چون زندگانى درويشان باشد و در قيامت حسابش حساب توانگران باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۱، ص ۶۹۶)