۱۶۱۱.عبداللّه مسعود گفت:به بهشت شوند و اگر از آن عاجز و قاصر باشيد، خويشتن از اهل بهشت كنيد و اگر نتوانيد قاصر باشيد خويشتن را از اهل افق كنيد كه من آنجا مردمانى ديدم كه رحمت مى كردند بر يكديگر. گفتم: اينان كه اند؟ گفتند: اينان هفتاد هزار مردند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۵، ص ۲۳۱)

۱۶۱۲.رسول عليه السلام گفت:«اميدوارم كه امّتان من و پس روان من ربع اهل بهشت باشند». ما تكبير كرديم. گفت: «اميدى دارم كه ثلث اهل بهشت باشند».
ما تكبير كرديم. گفت: «اميدى دارم كه نيمه اهل بهشت باشند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۵، ص ۲۳۱)

۱۶۱۳.انس مالك گفت:يك روز رسول عليه السلام به زمينى از زمينهاى انصاريان بگذشت، ناكشته بود. گفت: چرا اين زمين نكشتند؟ گفتند: براى آنكه باران كم مى آيد. گفت: «شما تخم در زمين افكنيد كه روياننده خداست. سالى به باران روياند، و سالى به باد، و سالى به نجم».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٣]
، ج ۵، ص ۲۳۳)

۱۶۱۴.روايت كردند كه رسول عليه السلام گفت:«مخوف تر چيزى كه من مى ترسم بر امّت سه چيز است: يكى حيف به ائمّه، و يكى تكذيب به قدر، سوم ايمان به نجوم».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٤] ، ج ۵، ص ۲۳۷)

۱۶۱۵.عرباض بن سارية روايت كرد كه رسول عليه السلام هيچ«در اين سوره ها آيتى است كه فاضل تر است از هزار آيه».
گفتند: مسبّحات كدام است؟
گفت: «سورة الحديد، الحشر، و الصف، و الجمعة، و التغابن».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۵، ص ۲۳۹)