۱۴۹۵.حارث همدانى گفت از حضرت اميرالمؤمنين على (صلوات االعليّ العظيم هو الاوّل والآخر والظاهر والباطن له الملك وله الحمد يحيى ويميت بيده الخير وهو على كلّ شيءٍ قدير.
هر كه اين كلمات به بامداد و شبانگاه بگويد ده بار، خداى تعالى او را شش خصلت دهد: اوّل از ابليس و لشكر ابليس او را به نگاه دارد تا ايشان را بر او دستى و سلطانى نباشد. دوم از بهشتش قنطارى دهد كه در كفّه حسنات او از كوه اُحد گران تر باشد. سوم او را به درجه ابرار و نيكوكاران رساند. چهارم جفتى دهدش از حور العين. پنجم دوازده هزار فرشته را حاضر آرد تا اين كلمات بنويسد براى او بر ورقى منشور و روز قيامت براى او گواهى دهند. ششم همچنان باشد كه تورات و انجيل و زبور و قرآن بر خوانده باشد و چنان باشد كه حج و عمره مقبول گذارده و اگر آن روز يا آن شب يا در آن هفته يا در آن ماه بميرد، او را مزد شهيدان دهند و ثواب او ثواب شهيدان باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [١] ، ج ۴، ص ۵۰۰)

۱۴۹۶.عبداللّه عمر گفت رسول را صلى الله عليه و آله پرسي«ماند سروى است باد در او دمند و اين نفخ ورم باشد كه عند آن، هر كه در آسمان و زمين باشند، بميرند؛ چه نفخه اوّل نفخه فزع باشد و دوم نفخه صعق و مرگ و سيم نفخه احياء باشد، الاّ من شاء اللّه ؛ الاّ آن را كه خداى خواهد».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۴، ص ۵۰۲)

۱۴۹۷.ابو هريره روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله ك«از جبرئيل پرسيدم در اين آيت كه اينان باشند كه خداى استثناء كرد بقوله: «إِلاّ مَنْ شاءَ اللّه ُ» [٣] گفت: شهيدان باشند، تيغها در گردن افكنده، در پيرامن عرش ايستاده باشند. روز قيامت فرشتگان به استقبال ايشان شوند يا بختيان از ياقوت و مهار زبرجد، پالانها سندس و استبرق، نرم تر از حرير. هر كامى از و چشم زخمى باشد در متنزّهات بهشت مى گردند. آن گه