۱۳۹۹.ابو هريره روايت كرد از رسول عليه السلام كه:گفت: «سروئى است بزرگ و عظيم، دور او چندِ عرض آسمان و زمين. اسرافيل عليه السلام سه بار در دَمد: يكى نفخه فزع باشد، نفحه دوم نفحه صعق باشد، و سيم نفخه احياء باشد كه خداى خلقان را زنده كند. خداى تعالى به نفخه اوّل، اسرافيل را فرمايد كه در صور دَمْ. او يك بار در صور دمد دميدنى كه به هر چه در آسمان و زمين برسد، الاّ آن كس كه خداى خواهد و خداى تعالى فرمايد تا آن نفخ ممدود و مطوّل كند و آن آن است كه خداى تعالى گفت: «ما يَنْظُرُونَ إِلاّ صَيْحَةً واحِدَةً» [١] . خداى تعالى عند آن كوهها را به رفتن درآرد تا همچنان بروند كه ابر رود و زمين بجنبد جنبيدنى كه ساكن نشود، چه خداى تعالى آن را بر كوهها بر جاى مى دارد كه ميخهاى اوست تا به مانند سفينه و كشتى شود بر سر آب يا آوندى كه آويخته از سقفى كه باد بر او مى ورزد و مى جنباند».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٢] ، ج ۴، ص ۱۷۸ ـ ۱۷۹)

۱۴۰۰.ابو هريره گفت:يا رسول اللّه ! اينان كه اند كه خداى تعالى استثناء كرد ايشان را بقوله: «إِلاّ ما شاءَ اللّه ُ» [٣]
گفت: «ايشان شهيدان باشند. فزع بر زندگانى باشد كه آنجا باشند و ايشان زندگان باشند به نزديك خداى تعالى؛ چنان كه گفت: «بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ» [٤] ».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٥] ، ج ۴، ص ۱۷۹)

۱۴۰۱.اُبَىِّ كعب روايت كرد از رسول عليه السلام گفت:«هر كه او طسم قصص بخواند، هيچ فرشته نماند، الاّ بر صدق او گواهى دهد روز قيامت كه او صادق بود».

(تفسير ابوالفتوح رازى [٦] ، ج ۴، ص ۱۸۲)

۱۴۰۲.ابو سعيد خدرى روايت كرد از رسول عليه السلام كه او«خداى تعالى پس از